Het was een ochtend die begon met een pootje in mijn zij. Toen ik mijn ogen opendeed, zag ik alleen een gehaaste silhouet tegen het raam afgetekend, en hoorde het geluid van een slee die over de vloer schraapte. Jelle was niet te houden.
Het programma was ambitieus. Eerst het sleeën. Hij koos de gevaarlijkste helling van het terras – een hoogteverschil van misschien tien centimeter – en racete er met onwankelbaar zelfvertrouwen vanaf. Het ging goed. Tot het einde. We spreken er niet meer over.
Toen het bouwen. Met oneindig geduld rolde hij een sneeuwbal ter grootte van een erwt. Het werd de kern van zijn levenswerk: een sneeuwpop. Hij gaf hem twee dorre takjes als armen. "Voor het gebaar," mompelde hij, terwijl hij er een stap achteruit ging staan om zijn werk te bewonderen. Er viel een respectvolle stilte.
Maar het hoogtepunt, dat was de duikvlucht. Een experiment, noemde hij het. Een test van aerodynamica en karakter. Hij nam een aanloop, spreidde zijn gebreide vleugeltjes, en stortte zich met een zachte plof kopje-onder in een verse sneeuwhoop. Een moment bleef het stil. Toen kwam er een beduusd kopje tevoorschijn, bedekt met een laagje poeder. Hij keek verbaasd, toen triomfantelijk. "Gezien?" leek hij te koeren. "Dat heet durf."
Nu is het later. De adrenaline is weggeëbd, en de kou is in zijn vezels getrokken. Hij ligt in een warme sok op de kachel te drogen, als een kleine, uitgetelde held. De sok is zijn eretribune. Af en toe zucht hij tevreden. Zijn ogen zijn al half gesloten, maar ik zie zijn pootjes zachtjes trappelen. Hij droomt vast van nieuwe hellingen. Van grotere sneeuwpoppen. En van de perfecte landing.
De postvluchten blijven nog even aan de grond. Er zijn belangrijkere zaken. Er is sneeuw. En er is herstel nodig voor straks.
